شيخ
مفيده (ره) در كتاب الارشاد انبوهى از اين نشانهها و علايم را به طور
فشرده نقل كرده است. به نظر او مهمترين نشانهها عبارت است از:
1. جنبش ارتجاعى سفيانى.
2. قتل سيد حسنى.
3. جنگ قدرت بنى عباس.
4. گرفتن خورشيد در نيم روز ماه رمضان.
5. شكافته شدن زمين و فرورفتن تجاوزكاران.
6. فرورفتن زمين در مشرق و مغرب.
7. توقف خورشيد به هنگام نيم روز در وسط آسمان.
8. طلوع خورشيد از مغرب.
9. قتل نفس زكيه پشت دروازه كوفه در زمره هفتاد تن از شايستگان.
10. بريده شدن سر مردى از بنى هاشم در ميان ركن و مقام.
11. ويران شدن ديوار مسجد كوفه.
12. حركت پرچمهاى سياه از طرف خراسان.
13. قيام جنبش يمنى.
14. آشكار شدن مرد مغربى و تصرف سرزمين شام به وسيله لشگر او.
15. فروآمدن تركها در جزيره.
16. فروآمدن روميان در رمله.
17. طلوع ستارهاى درخشان و نورانى بسان ماه و آن گاه انعطاف خاص آن.
18. پديدار شدن سرخى در آسمان و گسترش آن در آفاق آسمان.
19. پيدايش ستون آتشى در مشرق به مدت سه تا هفت روز.
20. قيام امت عرب و بركنار شدن زمامداران عرب به وسيله ملتهاى خويش و به دست گرفتن زمام امور كشورها به وسيله مردم.
21. خروج جهان عرب از سيطره عجم (احتمالاً غربىها).
22. كشته شدن رهبر مصر به دست مردم.
23. انهدام شام و اختلاف سه جريان سياسى در آن.
24. ورود پرچمهاى قيس و عرب به مصر و پرچمهاى «كنده» به خراسان.
25. ورود سپاهى از سوى مغرب و رسيدن به آنها به دروازه شهر حيره.
26. شكستن ديوار فرات و جريان يافتن آب در كوچههاى كوفه.
27. خروج شصت پيامبر دروغين.
28. خروج دوازده امام دروغين.
29. به آتش كشيده شدن مرد گران قدرى از بنى عباس بين جلولا و خانقين.
30. ايجاد پل ارتباط ميان كوفه و بغداد.
31. وزش بادى سياه در آغاز روز.
32. ترس و ناامنى فراگيرى كه همه عراق و بغداد را فرا مىگيرد.
33. مرگ سريع و دردناك و نقص و زيان در اموال و جان و ثمرات.
34. آفت ملخ نابهنگام و بهنگام كشاورزى.
35. برداشت كم محصولات زراعى.
36. جنگ قدرت ميان عجم (غيرعرب) و خونريزى بسيار در ميان آنان.
37. شورش بردگان بر ضد برده داران و كشتن آنان.
38. مسلمان شدن گروهى از بدعت گذاران و به صورت ميمون و خوك درآمدن آنان.
39. تسلط كشورهاى عقب مانده به كشورهاى زورمندتر و ثروتمند.
40. طنين افكن شدن ندايى از آسمان و رسيدن آن به گوش جهانيان به زبانهاى گوناگون.
41. پديدار شدن چهره و سينهاى در كره خورشيد.
42.
زنده شدن گروهى از مردگان و بازگشت آنان به دنيا به گونهاى كه مردم آنان
را شناخته و با آنان ديدار مىكنندV} الارشاد، ص 356؛ بحارالانوار، ج 52،
ص 220.{V. ... آن گاه است كه (مردم) از ظهور آن امام موعود در مكه مكرمه و
بيت اللَّه آگاه مىگردند و با شور و شوق و اخلاص به يارى او مىشتابندV}
ر.ك: محمدكاظم قزوينى، امام مهدى از ولادت تا ظهور، ص 293 و 294.{V.
در رابطه با اين علايم و نشانهها، توجه به چند نكته بايسته است:
1.
باورداران به مصلح كل امام عصر(عج)، بايد همواره چشم انتظار ظهور آن حضرت
باشند و با بهرهگيرى از اصل انتظار، آمادگىهاى لازم را براى يارى و
همراهى با امام موعود خويش كسب كنند. اين كه هنوز بعضى از نشانهها تحقق
نيافته باشند، هرگز به معناى نفى لزوم انتظار در هر روز و شب نيست.
2.
علايم و نشانههاى ظهور، چيزهايى هستند كه تا واضح نشوند، حضرت صاحب
الزمان ظاهر نمىشود و حدوث هر يك از آنها، دليل اين است كه ايام فرج تا
اندازهاى نزديك شده است؛ اما دلالتى ندارد كه بعد از حدوث آن علامت،
بلافاصله حضرت صاحب الامر ظهور كند؛ ولى در مورد بعضى از آنها (مانند قيام
سيد حسنى، و خروج سفيانى و...)، تصريح شده كه مقارن ظهور آن حضرت واقع
مىشود.
3. خداوند امر ظهور امام زمان را تنها در يك شب، مقرر خواهد
فرمود و در اين صورت نيازى به مقدمات طولانى نخواهد بود، بلكه بسيارى از
نشانههاى ذكر شده در روايات ممكن است طى همان يك شب و روز تحقق يابد.
4.
بعضى از علايم و نشانهها، به طور اعجاز و خارق العاده واقع مىشوند تا
صحت ادعاى مهدى موعود(عج) را تأييد كنند و اهميت مسئله و فوق العاده بودن
اوضاع را به جهانيان اعلام دارند. حكم اين علايم با ساير معجزات يكسان است
و به صرف اين كه با جريان عادى سازگار نيست، نبايد آنها را مردود شناخت.
5.
يكى از دلايل ذكر اين نشانهها در روايات، آشنا شدن مردم با شرايط ويژهاى
است كهقبلاز قيامجهانى اماممهدى(عج) پديد مىآيد. آشنايى مردم با اين
ويژگىها، مىتواندعاملمهمى در شناسايىمدعيان دروغين مهدويت و رسوايى
فرصتطلبانى باشد كه از جهالت مردم تحت پوشش نام مهدى(عج) سوء استفاده
مىكنند!
6. احاديث اهلبيتعليهم السلام علايم ظهور را به دو قسم تقسيم كردهاند:
يكى از آنها علايم حتمى است كه به هيچ قيد و شرطى مشروط نيست و قبل از ظهور بايد واقع شود.
قسم
دوم؛ يعنى، علايم غيرحتمى، حوادثى است كه به طور مطلق و حتم از نشانههاى
ظهور نيست؛ بلكه مشروط به شرطى است كه اگر آن شرط تحقق يابد، مشروط نيز
محقق مىشود.
نشانه هاي حتمي ظهور عبارت است از :
1ـ خروج
سفياني: سفياني نام مردي جنايت کار است که از شام قيام مي کند و لشکرهايي
براي کشتن شيعيان به مدينه و کوفه مي فرستد و خودش هم به سمت بيت المقدس
حرکت مي کند؛ امام صادق(ع) فرمود: «اگر سفياني را ببيني، پليدترين مردم
را ديده اي»؛ (همان، ج 2، ص 557)
2 ـ خسف بيداء: خسف يعني فرو رفتن در
زمين و بيداء نام بياباني ميان مکه و مدينه و به معناي نابودي است. وقتي
لشکر سفياني پس از فتح مدينه از آن جا خارج مي شوند و به سوي مکه حرکت مي
کنند، همه در بيابان بيداء به زمين فرو رفته، به طور معجزه آسا دفن مي
شوند؛
3 ـ نداي آسماني: منظور صدايي است که در شب و روز بيست و سوم ماه
مبارک رمضان از آسمان شنيده مي شود و همه دنيا و هر کس به زبان خود آن را
مي شنود. امام صادق (ع) فرمود:«ندا دهنده اي از آسمان به قائم (عج) و نام
پدرش آواز مي دهد».(همان، ص 187)
4 ـ قتل نفس زکيه: نفس زکيه يعني
انسان پاک و بي گناه؛ يکي از نشانه هاي حتمي، کشته شدن فردي بي گناه از
سادات در مسجد الحرام (بين رکن و مقام) است. امام صادق (ع) فرمود: «بين
قيام قائم آل محمد(عج) و کشته شدن نفس زکيه، تنها پانزده شب فاصله دارد».
(کمال الدين، ج 2 ، ص 554)
5 ـ قيام يماني: يماني سرداري نيک نهاد و
درست کار و طرف دار امام مهدي است و از «صنعاي» سرزمين يمن که پيش از ظهور
قيام مي کند. او با تباهي ها مي ستيزد. امام باقر(ع) فرمود:«در ميان بيرق
هايي که پيش از قيام مهدي (عج) بلند مي شود، پرچمي هدايت کننده تر از پرچم
يماني وجود ندارد که آن پرچم ,هدايت است، چون شما را به سوي صاحب تان دعوت
مي کند.» يماني، هم زمان با سفياني قيام مي کند.
